بدهی فرعی/سرمایه mezzanine

بدهی فرعی ، "زیر بدهی" یا "mezzanine" ، سرمایه ای است که بین بدهی و عدالت در سمت راست ترازنامه قرار دارد. این خطرناک تر از بدهی بانکی سنتی است ، اما در اولویت انحلال آن (در ورشکستگی) ارشد تر از حقوق صاحبان سهام است. از آنجا که در وسط ساختار سرمایه قرار دارد ، اصطلاح mezzanine توسعه یافته است.

بدهی زیر بدهی نسبت به بدهی ارشد ریسک تر تلقی می شود زیرا بانک های ارشد حق اول وام را در مورد هر دارایی تجارت می گیرند و معمولاً کل اهرم بیشتر است. وام دهنده فرعی دقیقاً همین است - که در حقوق خود در دارایی ها در بدترین حالت - ورشکستگی - به وام دهنده ارشد در اختیار دارد. به همین دلیل ، وام دهندگان زیر بدهی خواستار بازده بالاتری برای سرمایه خود هستند ، به طور کلی در محدوده IRR 18-22 ٪ ، اگرچه اخیراً رقابت با وام دهندگان با سرمایه ، این انتظارات بازگشت را به نوجوانان متوسط و بالا سوق می دهد.

ساختار بدهی فرعی دارای یک مؤلفه بازده فعلی یا "کوپن" است که صرفاً نرخ سود نقدی است که وام گیرنده می پردازد ، به علاوه برخی از بازده های معوق برای به دست آوردن بازده کامل مورد انتظار وام دهنده. کوپن های معمولی از 12-14 ٪ متغیر است ، اما همچنین ممکن است برخی از نرخ سود معوق اضافی 2-4 ٪ به نام Paid in Kind (PIK) داشته باشند. سود PIK در واقع پرداخت نمی شود ، اما به مدیر اصلی تعلق می گیرد و در زمان بعدی پرداخت می شود. وام های زیر بدهی معمولاً کم و بدون استهلاک اصلی ندارند و به طور کامل در بلوغ پرداخت می شوند که می تواند در هر زمان بین 3-7 سال و به طور متوسط 5 سال باشد. در آن زمان ، بیشتر وام دهندگان برای برخی از درصد از شرکت با قیمت اعتصاب اسمی (ضمانت نامه های پنی) بازده اضافی در قالب ضمانت ها دریافت می کنند که آنها را به دلیل ارزش قدردانی در ورزش زمان به وام گیرنده می فروشند/بلوغ. اخیراً ، وام دهندگان هزینه های موفقیت در ساختار دیگری دارند که مبلغ آن مبلغ ثابت است که بازده وام دهنده را در بر می گیرد. از طرف دیگر ، ضمانت نامه ها با افزایش ارزش خود با ارزش شرکت ، وام دهنده را صعود می کنند ، اما در روند نزولی نیز به آنها خطور می کنند.

اگرچه ممکن است در بازده 18-22 ٪ ، مبلغ بدهی به نظر برسد ، اما از حقوق صاحبان سهام ارزان تر است که می تواند 25 ٪ -50 ٪ بازده را تقاضا کند. به عنوان یک جایگزین سهام کم هزینه ، چندین کاربرد و کاربردهای این شکل از سرمایه وجود دارد. معاملات که برای برآورده کردن نیاز فروشندگان به پول نقد در بسته شدن ، تقاضای ارشد سرمایه بانکی یا سرمایه برای رشد نیاز به سرمایه اضافی دارند ، رایج ترین دلایل یک شرکت برای وام بدهی فرعی است. در حالی که بانک های ارشد ممکن است نرخ اهرم را در 3 برابر EBITDA قرار دهند ، وام دهندگان فرعی به طور کلی مایل به افزایش 4 برابر EBITDA هستند زیرا آنها برای ریسک خود جبران می شوند. علاوه بر این ، از آنجا که زیرمجموعه به طور کلی به عنوان تنها بهره ساختار یافته است ، پرداخت آن بدهی آسان تر است زیرا وام دهنده اجازه می دهد تا بدهی های ارشد ابتدا پرداخت شود و تا زمان بلوغ منتظر پول خود باشد-به همین دلیل زیر بدهیرا می توان "سرمایه بیمار" نامید.

بدهی زیر می تواند نقش مهمی در معاملات و سرمایه رشد داشته باشد. این می تواند در مقایسه با بدهی های ارشد بانکی گران باشد ، اما هنوز هم ارزان تر از حقوق صاحبان سهام است ، به خصوص هنگام افزایش سهام اقلیت که اغلب در ارزیابی های سرمایه گذاری سهام تخفیف های قابل توجهی را می طلبد. برای شرکت هایی که جریان های نقدی قوی دارند ، و شرکت هایی که ممکن است وثیقه نداشته باشند (مانند شرکت های توزیع یا خدمات) ، مبلغ بدهی می تواند منبع خوبی از سرمایه را فراهم کند که در غیر این صورت در دسترس نیست. برای آن معاملات یا سایر نیازهای سرمایه با رشد بالا ، بازده ای که توسط وام دهندگان زیر بدهی خواسته می شود می توانند ارزش سرمایه گذاری را برای دریافت و حفظ بازده سهام بالاتر برای سهامداران داشته باشند.

وزن گیری خطرات و مزایای بدهی فرعی در ساختار سرمایه ، انتخابی است که یک وام گیرنده براساس نتایج و بازده مورد انتظار در سرمایه گذاری خاص باید انجام دهد به طوری که گردش پول کافی برای بدهی خدمات و همچنین برنامه ای برای پرداخت وجود دارداز زیر بدهی و هرگونه ضمانت یا هزینه موفقیت که ممکن است در بلوغ مدیون باشد.

برنامه ریزی مناسب سرمایه کلید استفاده از این شکل تأمین مالی است تا بتوانید در هنگام استفاده از جریان نقدی موجود برای بدهی های ارشد خدمات ، بازده سهام را افزایش دهید.

© کپی رایت شده توسط EdgePoint. به تام زاکر می توان در 216-342-5858 یا به آدرس [email protected] رسید